அத்தியாயம் 30 அம்ருதாவை அடித்தப் பின்னும் கோபம் குறையாமல் மறுபக்கம் திரும்பி, இடையில் கை வைத்து, கீழே கிடந்த கல்லை உதைத்துத் தள்ளி தன் ஆத்திரத்தை வெளிப்படுத்தினான் அஸ்வத்.  தேவாவுடன் அவர்களைப் பார்த்தவாறு வந்த ஹரிஷ், “என்ன செஞ்ச அம்மு?” எனக் கேட்டவன், பதிலை எதிர்பாராமல் அஸ்வத்தைத் தன்புறம் திருப்பி, “அவ என்ன செஞ்சிருந்தாலும் அவளை அடிக்கற உரிமையை உனக்கு யார் கொடுத்தது?” என்று முஷ்டியை மடக்கி அவன் முகத்தில் குத்த போக, “அண்ணா ப்ளீஸ்…” அவனைத் தடுத்து இருவருக்கும் இடையே வந்து நின்றாள் அம்ருதா. “எல்லாம் நீ கொடுக்கற இடம் அம்மு! யாரோ எவனோ எப்டி போனா உனக்கென்ன?” என்று பல்லைக் கடிக்கையில், அம்ரு மீது அஸ்வத்தின் பார்வை மாற்றத்தைக் கண்டுவிட்டு தன்னை நிலைப்படுத்தினான் ஹரிஷ். ஹரிஷ் அம்ருதாவின் அருகே இருக்க, அதிலும் அவனின் அம்மு என்ற அழைப்பு வழக்கம்போல அஸ்வத்தின் உளநிலையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இது அதற்கான நேரமல்ல! அஸ்வத்தை உடனடியாக அமைதிபடுத்தியாக வேண்டும்! அதனால் தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தினான் ஹரிஷ். என்னதான் காதலை வெளிப்படுத்தியிருந்தாலும், சற்றுமுன் நிகழ்ந்த அந்நிகழ்வினை அஸ...

அத்தியாயம் 29 இரவில் வேலை முடிந்த பின்னும் அண்ணனை அழைக்காமல், மருத்துவமனையிலேயே இருந்தாள் அம்ருதா. குழந்தைகள் நல பிரிவின் டியூட்டி அறையின் ஜன்னலோரம், நாற்காலியில் கால்களை நெஞ்சோடு சேர்த்து கட்டிக்கொண்டு அதில் கன்னம் சாய்த்து அமர்ந்திருந்தாள். நாசி அவ்விடத்தின் மருந்து வாசனைக்கு பழகிப்போயிருக்க, பார்வை வெளியே அசைந்தாடும் வேம்பின் இலைகளைப் பற்றியிருந்தது. வெளி விளக்கின் வெளிச்சம் அவள் முகத்தில் ஓவியக்கோடுகள் வரைந்திட, அவளின் மனோரதம் அஸ்வத்தையே விரட்டிக் கொண்டிருந்தது. ஹரிஷ் அவனின் உளநிலை குறித்து சொன்னதிலிருந்து, அஸ்வத் அவன் மகளுக்கு நிகரான… இல்லை! அதையும் விட ஆழமானக் காதலை, அன்பைத் தேக்கி வைத்திருக்கும் இடத்தைத் தனக்கு தந்திருக்கிறான் என்று பட்டவர்த்தனமாகத் தெரிகிறது. இருந்தும் இவளை, இவள் காதலை மறுதலித்துள்ளான்.  அதுவும் ஏனாம்? அவனுக்கு துரோமிழைத்த ரேவதியை மறக்க முடியவில்லையாம்! இவளை என்ன இவளிடம் ஊசி போட்டுக்கொள்ள அழும் குழந்தை என்று நினைத்துவிட்டானோ! அஸ்வத் அப்படி பதறாமல் பொய்யுரைத்ததிலிருந்து அவன் ஏற்கனவே இந்த நிராகரிப்பு நாடகத்திற்கு தயாராகியிருக்கிறான் என்று தெரிகிறது. தன் பிடிவ...

அத்தியாயம் 28 அன்றொரு நாள் அம்ருதா தன்னிடம் தவறவிட்ட மோதிரத்தை இரு விரல்களில் பிடித்து வெறித்தவாறு படுக்கையில் சாய்ந்திருந்தான் அஸ்வத். மனத்தின் ரணம் விநாடிக்கு விநாடி கனமேற்றிக் கொண்டே வர, வலியில் நெஞ்சம் பிளந்து போகுமோ என்றஞ்சினான். மீண்டும் உறக்கமற்ற இரவு; இரக்கமற்ற இருள்! அழவில்லை; ஆனால் முகம் கன்றி சிறுத்திருந்தது.  யாருக்கும் இரண்டாவது காதல் வரலாம். ஆனால் ரேவதியின் ஆசையைக் கொன்று, அவள் மூலம் கிடைத்தப் பொக்கிஷமொன்றைத் தொலைத்து நிற்கும் சபிக்கப்பட்ட தனக்கு வரலாமா? அது அறமாகுமா? ஆசாரமாகுமா? தர்மம் தானா? நியாயத்தராசில் ஏற்றக் கூட தகுதியுண்டா? இல்லையாம்! நியாயமேயில்லை; தகுதியேயில்லை என்று இவன் விழியின் தகிப்பை வருடி தண்மையைத் தந்த தேவதைப் பெண்ணொருத்தியின் அண்ணன்காரன் சொல்லிவிட்டான். சற்றுமுன், அம்ருவுடன் பேசிவிட்டு அறைக்குள் சென்ற ஹரிஷிற்கு, தங்கை தன் பேச்சையும் மீறி அஸ்வத்திற்கு அதீத முக்கியத்துவம் தருவதில் நெஞ்செல்லாம் எரிந்தது. எரிச்சலை அடக்கும் வகையறியாத அந்த மனநல மருத்துவன் தன் ஆற்றாமையை இறக்கி வைக்க வேண்டி, இரவென்றும் பாராமல் அஸ்வத்திற்கு அழைத்தான். தூங்காமல் தன் அடுத்த இலக்...